„— One przychodzą do wodopoju, zanim dzienna gwiazda zaświeci — wyjaśnił Toimniża. — Zbudzę mego brata.
Karol nie spierał się o swój udział w nocnym czuwaniu. Był tak zmęczony, że coś niecoś przegryzłszy — runął jak kłoda na pled, na siodło i zapadł w nicość bez marzeń przedsennych i snów. A później wydało mu się, że zaledwie zdążył zmrużyć oczy, gdy Toimniża począł go szarpać za ramię. Usiadł wzdychając głęboko.
Po niebie przetaczały się bure chmury, rozświetlone niewidocznym księżycem. Jakże ciężko było wstać! Ale się przemógł. Chwycił winchester, tęsknym okiem zerknął na różowy, ciemniejący żar ogniska i ruszył za Indianinem.
Opuścili półwysep i poszli trawiastym pasem, z jednej strony ograniczonym wodą, z drugiej linią zarośli. To nie było daleko, ale ten krótki spacer w chłodzie przedrannym wypłoszył z Karola całą senność. Toimniża przystanął, wyciągnął rękę za siebie i lekko pchnął swego towarzysza między gałęzie żywopłotu, po czym prawie bezszelestnie rozchylił splątany gąszcz i wsunął się do środka.
— Niech mój brat położy się i nic nie mówi.
Powiedziawszy to ukląkł tak cicho, jakby był senną marą, nie człowiekiem. Natomiast dla Karola bezszelestne poruszanie się stanowiło sztukę, której dotąd nie opanował. Bo i nie miał po temu okazji. Toteż teraz, wbrew wysiłkom, mościł się wśród łodyg i korzeni z chrzęstem, jaki by wywołał przedzierający się przez zarośla bizon. Trwałoby to jeszcze dłużej, gdyby Toimniża nie dotknął lekko jego ramienia. Karol pojął ten gest i znieruchomiał, wcale w nie najwygodniejszej pozycji. Gałązki, a może i kamyki uwierały w łokcie, na których się wspierał, w brzuch, w uda.“(5)