„5 — Sztylet Burego 65
— Jak to gdzie Przecież piechotą chyba nie pójdziemy! — odparł Waszkiewicz zupełnie naturalnie.
Z otworu wychodzili jeden za drugim pozostali bąn» dyci. Ich widok mógł wzbudzić tylko litość. Zarośnięci brudną szczeciną, oczy zapuchnięte i głęboko zapadłe, papierowa cera, skóra pokryta tłustym brudem. Gdy wszyscy zebrali się już na klepisku — pierwszy zasalutował.
— Proszę się nie obrazić, panie kapitanie. Ja tylko tak, dla porządku — powiedział niepewnym głosem. — Chcielibyśmy dokładnie zobaczyć amulet... to znaczy właściwie klingę...
— Bardzo słusznie, chłopcy, podobacie mi się. Stawać w szeregu.
Waszkiewicz wsunął rękę w zanadrze i wyciągnął kordzik tylko na tyle, ile było potrzebne, aby uspokoić ich widokiem rękojeści. Szarpnął parę razy energicznie, co sprawiało wrażenie, że jelec zaczepił się
0 podszewkę. Nie spojrzał nawet na członków bandy, którzy uszeregowali się tymczasem według rozkazu
1 dość obojętnie przyglądali się teraz szamotaninie.
— Guzik trzeba odpiąć, tak nie wyjdzie, podpowiedział ktoś usłużnie.
Kapitan wyrwał nagle z za pasa pistolet i krzyknął
—Ręce do góry!
Rozkaz został natychmiast wykonany. Patrzyli ze zdziwieniem na oficera, zupełnie nie rozumiejąc, co się stało. Spoglądali też na swoich kolegów, jakby w ich zachowaniu szukali przyczyny tak nagłej zmiany.“(10)