„Nazajutrz rano po śniadaniu chorzy wyszli do ogrodu. Za murem widniał łańcuch wzgórz, nagi i nieurodzajny od czasu, gdy nim przeszli Rzymianie. Vincent przyglądał się towarzyszom grającym leniwie w kręgle. Siedział na kamiennej ławce i patrzył na pokryte bluszczem drzewa i kępy barwinku u swych stóp. Siostry z zakonu św. Józefa z Aubenas przechodziły ścieżką obok niego, śpiesząc do rzymskiej kapliczki. W czarnobiałych szatach przebiegały cicho jak myszy. Oczy miały zapadnięte, ręce ich przesuwały nieustannie różaniec, usta szeptały pacierze.
Po godzinie niemej gry w kręgle pacjenci wrócili do chłodnej sali. Obsiedli znowu zimny piec. Ich nieruchoma, tępa bezczynność przerażała Vincenta. Nie pojmował dlaczego nie mają choćby starej gazety do czytania.
Nie mogąc dłużej znieść ich widoku, wyszedł powtórnie do ogrodu. Nawet słońce wydawało się tutaj skazane na śmierć. Budynki poklasztorne tworzyły czworobok; na północy znajdował się oddział trzeciej klasy, na wschodzie dom doktora Peyrona, kaplica i krużganek klasztorny z dziesiątego wieku, na południu oddziały pierwszej i drugiej klasy, na zachodzie dziedziniec dla niebezpiecznych furiatów i długi mur z cegły. Zamknięta, mocna brama była jedynym wyjściem. Mury dokoła wznosiły się na wysokość czterech metrów; nie miały żadnych nierówności i niepodobna było przeleźć przez nie.“(4)