„O tych sprawach dyskutujemy do późna. W okienka zacina ostra śnieżyca, powoli wkrada się do izby błękitnawy świt.
Nocuję z Relą u jej koleżanki, Antośki Pulińskiej, w niedalekiej wsi. Brat Antośki brał udział w kampanii wrześniowej. Klnie na niedołężne dowództwo, na dawną „sanacyjną" Polskę. W tym chłopaku widzę dobry materiał na partyzanta. Antośka chce wyjść za mąż, mieć dzieci i spokój. Rela zdziwiona „Święty spokój i mąż w tych czasach To nie dla mnie. Trzeba działać. Dzieci i męża zostawmy na później".
Organizujemy na początek coś w rodzaju kursu sanitarnego. Do Reli przychodzi kilka koleżanek, uczą się robić na drutach i szyć. Dwie z nich, siostry Meksułówny, Czesia i Marysia, cieszą się szczególnym zaufaniem Reli. Ale i te, i inne wykazują wiele odwagi, choć na pozór są to zwyczajne, o niczym nie wiedzące dziewczyny. Przypominam sobie wszystkie wiadomości z kursu PCK i przekazuję dziewczętom. Pod kierunkiem Reli będzie z nich do bry patrol sanitarny. Takim przeszkoleniem należałoby objąć wiele kobiet i dziewcząt po wsiach. Przecież wiem od Henryka, że powstaną oddziały partyzanckie. Kobiety swoją „wiedzą sanitarną" mogłyby tu wiele pomóc. Rela wybiera sobie pseudonim Hanka Hankiewiczówna.“(15)