„W tzw. sektorze prywatnym oczywiście sytuacja jest inna (nawiasem mówiąc 4% zatrudnionych poza rolnictwem w gospodarce prywatnej wytwarza aż 8% dochodu narodowego!). Z sektora prywatnego, z wyższych szczebli władz i spośród dyspozycyjnych intelektualistów wywodzi się niezbyt liczna, ale bardzo rzucająca się w oczy grupa ludzi bogatych i bardzo bogatych.
Większość Polaków (nieco mniej niż 23) żyje dziś „na styk". Oznacza to, iż każda zwyżka cen lub zmniejszenie dochodów, względnie jakiś losowy wypadek może spowodować załamanie się budżetu. Ludzie ci z wielkim lękiem patrzą w przyszłość i z trudem wiążą koniec z końcem.
Wreszcie 13 Polaków (grupa ta stale się powiększa) żyje w stanie ubóstwa, nawet na skraju nędzy — to znaczy nie osiąga nawet oficjalnie ustalonego tzw. minimum socjalnego. Do tej grupy „poniżej" zalicza się aż połowa rencistów i emerytów, są i u liczne osoby niesprawne, rodziny wielodzietne, część robotników niewykwalifikowanych, drobni urzędnicy, spora część zaczynających pracę młodych lekarzy, nauczycieli, naukowców i innych.
O ile dla większości pracujących i emerytów główny problem stanowi brak pieniędzy, coraz gorszy stan infrastruktury cywilizacyjnej i coraz gorszy stan służby zdrowia i wszelkich usług, o tyle młodzież większą wagę przykłada do innych problemów. Otóż młodzież polska II połowy lat osiemdziesiątych ma pełną świadomość (potwierdzają to wyniki badań), iż normalną pracą nie zdobędzie ani mieszkania, ani dóbr trwałego użytku, ani nie zaspokoi ambicji zawodowych. Młodzi ludzie wiedzą (i widzą), że ani wykształcenie, ani pracowitość, ani zdolności nie zapewniają im godziwego poziomu życia i samorealizacji. Kwestia mieszkaniowa jest autentyczną tragedią — na mieszkanie w Warszawie czeka się... 56 lat, w innych miastach 50, 28, 25 i 14 lat. Jeśli w 1970 r. pełnoletnich młodych ludzi, czekających na mieszkanie było 370 tys., to w 1982 r. było ich już 1635 tys.! Stan jest ogólnie znany, żadnych nadziei nic ma.“(14)